Oferta Kancelarii

 

Oszustwa gospodarcze

Opisane w art. 286 § 1 k.k. przestępstwo oszustwa polega na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Stanowi ono jedno z najczęściej spotykanych przestępstw w ramach obrotu gospodarczego. Wynika to z jednej strony z bardzo szerokiej, a jednocześnie powszechnie przyjmowanej wykładni znamion konstruujących ów typ czynu zabronionego. Z drugiej zaś z faktu, że przestępstwo oszustwa znajduje zastosowanie do wszelkich zachowań skutkujących niekorzystnym rozporządzeniem mieniem, bez względu na jego wartość. Zakresem kryminalizacji z art. 286 § 1 k.k. objęte zostały zarówno zachowania błahe, a więc te odnoszące się do mienia bardzo małej wartości, jak też i te szczególnie naganne, dotyczące mienia znacznej lub wielkiej wartości.  

Możliwość przypisania odpowiedzialności karnej warunkowana jest dowodowym wykazaniem przez organy postępowania karnego następujących okoliczności:

  • czy potencjalny sprawca dopuścił się zachowania sprowadzające się do wprowadzenia innej osoby w błąd albo wyzyskał błąd tej osoby lub jej niezdolność do należytego pojmowania przedsiębranego działania;
  • czy zachowanie to skutkowało dokonaniem przez pokrzywdzonego niekorzystnego rozporządzenia mieniem;
  • czy zachowanie potencjalnego sprawcy podyktowane było chęcią osiągnięcia korzyści majątkowej. 

Podkreślenia przy tym wymaga – co niestety nierzadko jest w praktyce pomijane przez profesjonalnych obrońców – że dla przypisania odpowiedzialności karnej za przestępstwo oszustwa bez znaczenia pozostaje czy rozporządzenie mieniem przez pokrzywdzonego skutkowało powstaniem szkody w jego majątku. Użyty przez ustawodawcę zwrot „niekorzystne rozporządzenie mieniem” jest bowiem znacznie szerszy i obejmuje swoim zakresem także tzw. oszustwa bezszkodowe. Okoliczność ta nie powinna umykać, jako że niejednokrotnie wpływać ona będzie na grożącą sprawcy karę, a nadto na orzekany w procesie karnym obowiązek naprawienia szkody. 

Przegląd spraw prowadzonych pod kątem art. 286 § 1 k.k. pozwala przyjąć, że najczęściej kwalifikowanymi z tego przepisu zachowaniami podejmowanymi w ramach obrotu gospodarczego są te sprowadzające się do zawarcia umowy dostawy towarów lub usług w sytuacji, gdy jedna ze stron znajduje się w stanie zagrożenia niewypłacalności albo w stanie niewypłacalności. Podjęcie się obrony w tego typu sprawach wymaga rozstrzygnięcia m.in.:

  • czy podmiot, którego sytuacja finansowa uprawdopodobnia ryzyko niewywiązania się w przyszłości z zaciągniętego zobowiązania ma obowiązek poinformować o tym swojego kontrahenta przed zawarciem umowy;
  • czy dla przypisania odpowiedzialności karnej ma znaczenia podjęcie (lub ew. brak podjęcia) przez owego kontrahenta minimalnych środków ostrożności sprowadzających się do oceny ryzyka zawieranej transakcji;
  • czy dopuszczalne jest odwołanie się do stanu wyższej konieczności gospodarczej w sytuacji, gdy zrealizowanie zawartego w oszukańczych warunkach kontraktu doprowadzić może do poprawy stanu finansowego przedsiębiorstwa, a tym samym zaspokojeniu większej ilości jego wierzycieli. 

Warto na koniec zwrócić uwagę, że art. 286 § 1 k.k. nie jest jedynym (choć z pewnością najczęściej stosowanym) przepisem kryminalizującym oszustwo. Przegląd ustawy karnej pozwala wyróżnić również:

  • tzw. oszustwo kredytowe (art. 297 k.k.);
  • tzw. oszustwo ubezpieczeniowe (art. 298 k.k.); czy
  • tzw. oszustwo kapitałowe (art. 311 k.k.). 

We wszystkich tych sprawach, oferujemy Państwo profesjonalne wsparcie prawne, zarówno jako obrońcy, jak i oskarżyciele – pełnomocnicy podmiotów oszukanych.

Zapraszamy do kontaktu

Potrzebują Państwo pomocy prawnej? Zapraszamy do kontaktu telefonicznego bądź poprzez załączony formularz. Jesteśmy do Państwa dyspozycji. 
Subscribe to our newsletter

Sign up to receive updates, promotions, and sneak peaks of upcoming products. Plus 20% off your next order.

Promotion nulla vitae elit libero a pharetra augue